ปีเก่าที่ผ่านมา ผมเจอภาวะงานที่ค่อนข้างหนาแน่นไปด้วยตัวแปรอิสระที่ไม่ทราบค่า ต้องแก้สมการชีวิตด้วยจิตและสมาธิที่มีอยู่ ผมขอขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ น้องๆในองค์กร และกำลังใจ ความช่วยเหลือจากพี่ เพื่อน และน้องๆที่น่ารักจากภายนอกองค์กรทุกคน ขอบคุณจริงๆครับ…..ทุกคนสุดยอดเลยสำหรับผม

ปี 2555 นี้ สำหรับผมเองนั้นถือว่าเป็นปี พ.ศ. อารมณ์ดี อยากให้ทุกคนมีอารมณ์ดีทุกวัน ยิ้มแย้มแจ่มใส หัวใจเบิกบาน……สวัสดีปีใหม่ 2555 ครับ

Ta_nomsak@hotmail.com

            ในช่วงนี้เราจะเห็นได้ว่าเกิดการเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติที่ก่อให้เกิดภัยพิบัติต่อโลกของเราอย่างรุนแรง ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์สึนามิที่ประเทศญี่ปุ่น แผ่นดินไหวในประเทศพม่า รวมทั้งปัญหาน้ำท่วม ดินโคลนถล่ม ทางภาคใต้ของประเทศไทยอันเนื่องมาจากมีฝนตกหนักต่อเนื่องเป็นระยะเวลาหลายวัน ทำให้เกิดความเสียหายต่อชีวิต ทรัพย์สิน และสภาพทางภูมิศาสตร์ที่มีผลต่ออนาคต  ในเรื่องดังกล่าวได้มีหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและผู้เชี่ยวชาญ นักวิชาการ ออกมาแสดงความคิดเห็นเพื่อให้ข้อมูลและความรู้มากมายเพื่อที่เราจะได้เตรียมตัวระมัดระวัง ป้องกันเหตุที่จะเกิดขึ้นในอนาคตได้อย่างทันท่วงที  ผมมีข้อมูลที่น่าสนใจเกี่ยวกับการจำลองแผนที่ในอนาคตที่มีสาเหตุมาจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นอันเนื่องมาจากการเปลี่ยนแปลงทางธรรมชาติ และปริมาณความร้อนในชั้นบรรยากาศโลกที่ส่งผลกระทบต่อการละลายของน้ำแข็งที่ขั้วโลกจนทำให้ระดับน้ำทะเลสูงขึ้น

           จากการที่มีนักวิชาการและข้อมูลจากองค์การนาซ่าคาดการณ์ไว้ว่าในอนาคตอีก 30 ปีข้างหน้า ระดับน้ำทะเลจะสูงขึ้นอีกประมาณ 7 เมตร หรือเฉลี่ยปีละประมาณ 24 เซ็นติเมตร  เราสามารถจำลองการเพิ่มระดับน้ำทะเลเพื่อให้เห็นสภาพของแผนที่ในอนาคตได้ จากภาพด้านบนเป็นการจำลองสภาพการเพิ่มขึ้นของระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้น 7 เมตรในพื้นที่จังหวัดนราธิวาส พื้นที่สีน้ำเงินคือส่วนที่ได้รับผลกระทบจากระดับน้ำทะเลที่สูงขึ้นในอีก 30 ปีข้างหน้า จะเห็นได้ว่าพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบเรียงลงมาตั้งแต่ อ.บาเจาะ อ.ยี่งอ  อ.เมือง อ.สุไหงปาดี และ อ.ตากใบ

           คุณสามารถจำลองสภาพการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวได้ด้วยตนเองในทุกพื้นที่ทั่วโลกโดยเข้าไปที่เว็บไซต์ http://flood.firetree.net/?ll=6.1979,102.2827&z=8  อย่างไรก็ตาม การจำลองดังกล่าวเป็นเพียงเพื่อการแสดงให้เห็นความน่าจะเป็นในอนาคตที่เกิดจากสภาพแวดล้อมโดยมนุษย์เท่านั้น ถ้าเราไม่ร่วมมือกันในการอนุรักษ์ธรรมชาติ  ปัจจัยทั้งหมดในการลดภาวะโลกร้อน  การนำพลังงานทดแทนมาใช้ประโยชน์ รวมทั้งปัจจัยอื่นที่เกี่ยวข้องที่มีผลทำให้เกิดผลกระทบกับเรื่องดังกล่าวน้อยที่สุด แผนที่ในอนาคตที่เราเห็นก็คงไม่เป็นความจริง โลกใบเล็กที่เราอาศัยก็จะอยู่เคียงคู่กับมวลมนุษยชาติไปอีกนานแสนนาน…..

ภาพถัดมา เป็นภาพที่ถ่ายจากด้านข้างของอาคารแผนกช่างอิเล็กทรอนิกส์ ไปยังบริเวณเยื้องด้านหลังของแผนกฯ ซึ่งแต่เดิมก็มีต้นไม้ใหญ่น้อยค่อนข้างหนาแน่น ผมเคยใช้บริเวณนี้เป็นจุดทดสอบประสิทธิภาพการบินของเครื่องบินไฟฟ้ากับอาจารย์อมรพงศ์ จำได้ว่าเมื่อเกิดข้อผิดพลาดจนเครื่องบินไปติดอยู่บนยอดกิ่งไม้ มักจะขอแรงนักศึกษาในแผนกฯ ช่วยปีนต้นไม้กันจนเหนื่อยอยู่เป็นประจำ 
   ก่อนเดินทางพา นศ. กลับในวันนั้น ได้มีโอกาสพบปะครูอาจารย์ในแผนกช่างอิเล็กทรอนิกส์หลายท่าน ซึ่งกำลังจัดเตรียมความพร้อมการแข่งขันหุ่นยนต์ ในวันช่วงวันสถาปนามหาวิทยาลัยฯ ในเดือนหน้า ก็ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกี่ยวกับเรื่องหุ่นยนต์ต้นแบบที่จะใช้ในการแข่งขันอยู่ถึงเที่ยงวันของวันนั้น  จากนั้นก็นำ นศ. ที่มาด้วย พาไปเยี่ยมชมอาคารสำนักงานอธิการบดี และอาคารอื่นๆ แถวบือราเป๊ะ เพื่อให้เขาได้มีโอกาสเห็นการพัฒนาของมหาวิทยาลัยฯ แล้วก็เดินทางกลับ……

      ช่วงเวลาวันหยุดของผมไม่ว่าจะเป็นวันหยุดนักขัตฤกษ์ หรือเสาร์อาทิตย์ไหนที่ไม่มีภารกิจอื่น ๆ งานอดิเรกที่กลายเป็น
งานประจำจนแยกกันไม่ออกก็คือ การที่ได้นั่งในห้องทำงานที่บ้านเพื่อบริการเครื่องใช้ไฟฟ้าของคนในชุมชนที่ผมอยู่
รวมระยะเวลาประมาณ 19 ปี   จนเป็นที่รู้กันว่าถ้างานไหนไม่รีบใช้จนเกินไปก็ต้องเจอกัน แต่ถ้ารีบด่วนก็จะมีร้านบริการที่เปิดเป็นทางการที่บ้านโคกมะม่วง จากสถิติงานของผมพบว่าร้อยละประมาณ 80% จะเป็นเครื่องรับโทรทัศน์เป็นส่วนใหญ่ นอกจากนั้นก็ตั้งแต่สากกระเบือ ยันเรือรบ แต่ก็อยู่ในเรื่องราวหลักคือเครื่องใช้ไฟฟ้า ด้วยความที่คนในชุมชนทราบดีว่าผมทำหน้าที่เป็นครูช่างในสาขาวิชาชีพที่เกี่ยวข้องกับอิเล็กทรอนิกส์ ดังนั้นการขอความช่วยเหลือจึงเป็นเรื่องปกติ และทราบดีว่าภารกิจด้านเวลาที่ว่างเว้นของผมเองนั้นคือช่วงค่ำ และวันหยุด ส่วนมากผมจะถามทุกคนที่นำอุปกรณ์เครื่องใช้มาทำการรักษาว่า “รีบไหม” ถ้ารีบก็ขอให้ไปที่ร้าน ถ้าไม่รีบก็ด้วยความยินดีครับ จากนั้นผมจะขอเบอร์โทรศัพท์และบันทึกอาการเสีย รายละเอียดต่างๆ ไว้เป็นฐานข้อมูลแล้วดำเนินการตามคิวและเวลาที่ผมมี ส่วนมากจะเป็นเวลากลางคืน และวันหยุด ช้าสุดๆ ก็ประมาณ 1 เดือน เพราะบางเครื่องต้องรอสั่งอะไหล่ ในกรณีที่อาการบาดเจ็บสาหัสมากๆ อย่างเร็วก็ 15 นาที หรือวันสองวันในกรณีที่บาดเจ็บเล็กน้อย ถึงปานกลาง….

  ดูจากภาพแล้ว ในห้องทำงานส่วนตัวผมจะเหมือนร้านค้าหรือศูนย์บริการขนาดย่อม แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่ครับ ความตั้งใจของผมจริงๆ ตอนสร้างบ้านเสร็จใหม่ๆ เจตนาจะให้ห้องทำงานเป็นห้องทดลอง ค้นคว้า พัฒนาวิชาชีพให้กับตนเอง ไม่ให้ความรู้สูญหายไปกับสายน้ำ หรือสวนกระแสกับเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ จนผมเองตามไม่ทัน นั่นหมายถึงอันตรายที่กำลังมาเยือนโดยไม่รู้ตัว ว่าเราเองเป็นบุคลากรทางการศึกษาที่ต้องพัฒนาวิชาชีพอย่างสม่ำเสมอ โดยเฉพาะการพัฒนาตนเองด้วยตัวเราเองจากโอกาสที่ควรแสวงหาโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร หรือรอการอบรมจากหน่วยงานไหนๆ ก็ตาม ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วจะทำให้ตัวผมเองต้องวิ่งตามเทคโนโลยีอย่างเหน็ดเหนื่อย เพราะสิ่งต่างๆ ที่เก็บเกี่ยวได้ในแต่ละวันจะต้องถูกนำไปถ่ายทอดให้กับนักศึกษาในห้องเรียน และเผยแพร่ให้กับบุคคลอื่น ตามโอกาสอันควร 

    สิ่งหนึ่งที่ขาดไม่ได้เลยสำหรับผมเองแล้วคือ “การอ่าน” ซึ่งจำความได้ก็กลายเป็นหนอนหนังสือตั้งแต่อายุน้อยๆ เริ่มจากการอ่านหนังสือการ์ตูน วารสาร ตำราต่างๆ ที่สนใจ ในแต่ละเดือนผมหมดค่าใช้จ่ายส่วนตัวไปกับการซื้อวารสาร หนังสือ ซึ่งก็ไม่กี่บาทแต่ซื้อหาอ่านอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะวารสารในสาขาวิชาชีพประมาณ 2-3 ฉบับต่อเดือน  งบประมาณส่วนนี้ก็ไม่ได้มาจากไหนครับ มาจากค่าบริการงานซ่อมของคนในชุมชน ที่ผมคิดเป็นค่าไฟฟ้าไม่ถึงร้อยบาทในการบริการแต่ละเครื่อง นอกจากเครื่องไหนที่เจ้าของต้องแบกภาระค่าอะไหล่สูงมากอยู่แล้ว ก็ไม่คิดแม้แต่บาทเดียว บางคนบอกจะบ้าเหรอพี่ อุตส่าห์นั่งซ่อมทีวีให้อยู่ตั้งหลายวันขอค่าไฟ้าแค่สิบบาท หรือบางครั้งก็หยอกเล่นผมขอแค่บาทเดียว สิ่งต่างๆ เหล่านี้ผมถือว่าเขาเอามาสเตอร์ประสบการณ์มาให้ดีกว่าที่เราไปเดินขอเครื่องมาซ่อมเพื่อหาความรู้ บางคนอาจไม่คิดเหมือนผมแต่ผมคิดแบบนี้ เพราะบริบทของคนในชุมชนที่ผมอาศัย มีรายได้น้อย ภาระค่าใช้จ่ายที่ต้องดูแลบุตรหลานในเรื่องการศึกษาก็มากพอสมควร กว่าจะเก็บเงินซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าได้แต่ละชิ้นก็ใช้เวลานาน การที่เราใช้วิชาชีพช่วยเหลือคนในสังคมที่เราอาศัยและอยู่ร่วมกันก็น่าจะเพียงพอ อย่างน้อยผมก็ถือว่าสิ่งที่ผมทำเป็นงานอดิเรก เพราะมีงานประจำทำอยู่แล้ว ถึงแม้ว่างานอดิเรกที่ผมทำอยู่จะเสมือนเป็นงานประจำก็ตามที….

พรุ่งนี้เป็น “วันครู” พอถึงวันครูทีไร ผมนึกถึงครูอาจารย์ทุกคนที่สั่งสอนผม และให้ความรู้กับผมตั้งแต่ชั้นอนุบาล(สมัยผมเรียก ป.เตรียม) จนถึงปัจจุบันที่กำลังศึกษาอยู่ แต่มีคุณครูในดวงใจผมท่านนึงที่ประทับใจผมมาก ๆ คือ”คุณครูดารุนณี
ขันสาคร” เป็นครูประจำชั้นผม เมื่อครั้งผมเรียนอยู่ ม.3/4 โรงเรียนสุโขทัยวิทยาคม อ.เมือง จ.สุโขทัย คุณครูดารุนณีเป็นครูสอนวิชาภาษาไทย เอาใจใส่ดูแลผมและเพื่อนๆ ทุกคน เป็นคุณครูใจดีในเวลาเรียน และใจร้ายในเวลาที่เราทำผิด คุณครูให้ความรู้เรื่องภาษาไทยผมเป็นอย่างดี โดยเฉพาะช่วยเหลือ และเป็นกำลังใจให้ผมในเรื่องการแต่งกลอน จนผมได้รับรางวัลชนะเลิศการแต่งกลอนเนื่องในวันสุนทรภู่ ในปีการศึกษา 2526 ปัจจุบันคุณครูดารุนณี ปฏิบัติราชการที่โรงเรียนสวรรค์อนันต์วิทยา 2 อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย  เนื่องในโอกาสวันครูในปีนี้ ผมขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์จงดลบันดาลให้คุณครูของผมทุกคน มีสุขภาพพลานามัยสมบูรณ์ แข็งแรง และมีพลังกาย พลังใจในการทำหน้าที่เป็นเรือจ้างลำน้อยที่มีคุณภาพของสยามประเทศ สืบไป….
     แล้วคุณล่ะ….คุณครูในดวงใจเป็นใครบ้าง เล่าให้กันฟังบ้างนะครับ

เพียงเพื่อสร้างเพื่อก่อเพื่อทอฝัน
เพียงเจ้านั้นถึงฝั่งยังจุดหมาย
เพียงแสงเทียนดับความเขลาเจ้ามลาย
เพียงเรือพายตามรอยพ่อ…ที่พอเพียง

สมภพ  ผดุงพันธ์  ผู้ประพันธ์
(ไม่สงวนลิขสิทธิ์แต่ขอเครดิตนามผู้ประพันธ์)

เรามักเห็นคำว่า electronics หรือ อิเล็กทรอนิกส์ ที่เขียนเป็นภาษาไทย มักจะใช้กันผิดบ่อยๆ ในหนังสือ ตำรา วารสาร สื่อสิ่งพิมพ์ หรือในสื่อออนไลน์ทุกประเภท ตัวอย่างการเขียนที่ผิด เช่น

• อิเล็คทรอนิคส์
• อิเล็คโทรนิคส์
• อิเล็คทรอนิกส์
• อิเล็กโทรนิคส์
• อิเลคทรอนิคส์
• อิเล็กทรอนิคส์แม้กระทั่งวารสารในสาขาอิเล็กทรอนิกส์บางฉบับ ที่ตีพิมพ์เผยแพร่และจำหน่ายในท้องตลาดบางฉบับก็ยังใช้คำที่ผิด ดังนั้นคำที่ถูกต้องในภาษาไทยคือคำว่า
  

  “อิเล็กทรอนิกส์”